สวัสดีค่ะเพื่อนๆที่น่ารักทุกคน วันนี้ เก็บภาพ ยามค่ำสนธยา
วันนี้ที่เกาะพะงันไฟดับตั้งแต่เช้าจนค่ำค่ะยังไม่มาเลย วันนี้ก็เป็นวันที่เปิดร้านเด้วยทุกอย่างในครัว มืดดีเลยค่ะต้องใช้เทียนเป็นการ ส่งความสว่าง ให้กับในการทำงานในครั้งนี้ ว่างจากลูกค้าก็เดิน ไปรดน้ำต้นไม้ ที่ปลูกไว้ค่ะ ขอรดน้ำเสร็จตาก็ไปกระทบกับเจ้าแมลงชนิดหนึ่ง คือเจ้ายุงนี่เองค่ะ ถ้าพูดเรื่องยุงแล้ว น่ากลัวกว่าเสืออีกค่ะ เพราะเสือกัดบางครั้งเราอาจจะรอด แต่ถ้ายุงกัดนี่สิเป็นตายเท่ากัน ตอนสมัยเด็กๆก็เคยได้ยินนิทานที่คนเฒ่าคนแก่ถามกันบ่อยว่า มีมุ้งกางอยู่ 2 มุ้ง ถ้าให้เลือกที่จะเข้า มุ้งเธอจะเข้ามุ้งไหน มุ้งที่ 1 มีเสือมุ้งที่ 2 มียุงสรุป เราขอตอบไม่เข้าสักมุมค่ะเพราะกลัวทั้งสอง..555
มาเรื่องยุงกันต่อก็เดินกลับไปเอาโทรศัพท์มาถ่ายโชคดีมากๆที่มันยังอยู่กับที่ไม่ไปไหนและท่าทางจะคุ้นกับกล้องด้วยเราเลยโชคดีหน่อยที่ได้ถ่ายแมลงตัวแค่ มาเรื่องยุงกันต่อก็เดินกลับไปเอาโทรศัพท์มาถ่ายโชคดีมากๆที่มันยังอยู่กับที่ไม่ไปไหนและท่าทางจะคุ้นกับกล้องด้วยเราเลยโชคดีหน่อยที่ได้ถ่ายแมลงตัวแค่เล็กมากๆมาฝากเพื่อนๆกันค่ะ เล็กมากๆมาฝากเพื่อนๆกันค่ะ

วันนี้ก็จะมาเล่าเรื่องยุงให้ฟังค่ะ
เมื่อสมัยที่เราขายของอยู่ในตลาด เคยโดนยุงกัดบ่อยก็เลยทำให้เราเป็นไข้เลือดออก ถึงกับ เดินไม่ไหวเลยค่ะเราได้ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเกาะพะงันคุณหมอให้ดูอาการ 4 วัน.. แต่ใน 4 วันนั้นเรานอนอยู่กับที่ เพราะไม่สามารถลุกขึ้นเดินได้เลยมีอาการเวียนหัวอาเจียน ไม่มีแรงกินไม่ได้นอนไม่หลับ มันเป็นอะไรเหมือนคนใกล้ตายค่ะ เมื่อครบวันนัดหมอ เราก็ไปโรงพยาบาล และได้ตรวจเป็นรอบที่ 2 ผลตรวจก็ออกมาว่าเราได้เป็นไข้เลือดออกจริงๆจากนั้นคุณหมอก็เขียนใบสั่งให้เรานอนโรงพยาบาล พร้อมกับให้น้ำน้ำเกลือ ทานของทุกอย่างตามหมอสั่ง เรานอนโรงพยาบาลประมาณ 3 คืน แต่เราอาการ ไม่ดีขึ้นเลยลูกๆและญาติๆรวมถึงสามีเรา เห็นสภาพเราแล้วทุกคนไม่สบายใจก็เลยขอคุณหมอพาเราไปรักษาที่จังหวัดตรัง
เราก็ย้ายออกจากโรงพยาบาลที่เกาะพงัน ในเวลา 8 โมงเช้า ตีรถลงเรือ พอถึงฝั่งดอนสักสามีเหยียบคันเร่ง ด้วยความเร่งรีบ เพราะด้วยความที่กลัวเราจะเป็นอะไรไปเสียก่อน ระวังอยู่ในรถอาการของเรา มักจะ หายใจไม่ออก เราก็ได้บอกสามีอยู่บ่อยว่าเราหายใจไม่ค่อยจะออกอาการคล้ายจะเป็นลมมีอาการหวิวอยู่ตลอดเวลา สามีก็รีบเหยียบคันเร่งให้ถึงโรงพยาบาลจังหวัดตรังอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดเราก็ได้ถึงพอ จอดรถถึงที่โรงพยาบาล ก็มีบุรุษพยาบาลเข็น เตียงมารับเราอย่างรวดเร็ว พอไปถึงเราก็ได้พบคุณหมอเลย โชคดีที่มีญาติอยู่ที่นั่น ก็เหมือนเดิมคุณหมอก็ให้น้ำเกลือทานยาพาราและพักผ่อน เป็นไข้ห้ามทานผลไม้ที่เป็นสีสันหรือของเป็นสีสีทุกอย่างเวลา เข้าห้องน้ำหรือทำอะไรส่วนตัวในห้องน้ำให้สังเกตตามรูขุมขนว่ามีเลือดออกหรือเปล่า โรคไข้เลือดออกเป็นโรคที่น่ากลัวมากเพราะประสบมากับตัวเองแทบจะเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกันค่ะ จิตใจเข้มแข็งแต่ร่างกายไม่อำนวยด้วยโรคภัยไข้เจ็บที่มา ลุกลาม เรารักษาตัวอยู่ที่นั่นเกือบ 1 เดือน ที่ต้องอยู่โรงพยาบาลในที่สุดเราก็อาการดีขึ้นและได้กลับบ้าน ไม่ง่ายเลยค่ะ ที่อยู่ร่วมกับสัตว์ร่วมโลกชนิดนี้ ยุงคือพาหะนำโรคจริงๆกลัวค่ะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ พยายามป้องกันนะคะเพื่อนๆอย่าให้มันกัดโลชั่นเครื่องดักยุงและอีกสารพัดสารภีที่เขามีขาย ป้องกันสัตว์ร้ายชนิดนี้
การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริจ
วันนี้ก็ขอจบไว้เพียงแค่นี้ก่อนค่ะ ขอบคุณสำหรับอัพโหวตและคอมเม้นนะคะ😍😘❤